Los veranos pasan, los recuerdos se quedan y vosotros formáis parte de ambos.
Gracias.
Seguidores
martes, 31 de julio de 2012
domingo, 8 de julio de 2012
Domingo 8 de Julio del 2012
Con uñas largas y de un rojo desconchado se sentó en la terraza. En ella pesaban los años, o eso parecía. Pelo negro canoso, casi gris, ropas ochenteras, bolsas y ojeras en los ojos.
Sin fijarte demasiado, mientras fumaba, se apreciaba su respiración lenta y entrecortada. Estaba borracha,quizás. Una larga noche la del sábado aunque para ella lo más probable es que pasase rápido .
Eran las cuatro de la tarde cuando con voz resacosa y temblorosa pedía un refresco bien frío y le daba la última calada a su cigarrillo. La espera se le hacía larga, mientras se encendía el siguiente y miraba a la nada.
Quién sabe en qué estaría pensando, si pensaba en algo.
Sin fijarte demasiado, mientras fumaba, se apreciaba su respiración lenta y entrecortada. Estaba borracha,quizás. Una larga noche la del sábado aunque para ella lo más probable es que pasase rápido .
Eran las cuatro de la tarde cuando con voz resacosa y temblorosa pedía un refresco bien frío y le daba la última calada a su cigarrillo. La espera se le hacía larga, mientras se encendía el siguiente y miraba a la nada.
Quién sabe en qué estaría pensando, si pensaba en algo.
martes, 3 de julio de 2012
Hice muchísimas tonterías en este tiempo que llevo vivido. Sé que muchos, con más experiencia que yo, habrían querido que actuase de otra forma.
Soy lo que hice y hago, lo que pienso, pensé, lo que sentí y siento, que no es poco.
He tenido mucha suerte de nacer así, con esta familia y estas posibilidades.
Todavía estoy jugando mis cartas y no hay nada decidido pero aunque apueste todo y tenga mucho que perder, sólo puedo perderlo una vez.
Una vez nada más.
Soy lo que hice y hago, lo que pienso, pensé, lo que sentí y siento, que no es poco.
He tenido mucha suerte de nacer así, con esta familia y estas posibilidades.
Todavía estoy jugando mis cartas y no hay nada decidido pero aunque apueste todo y tenga mucho que perder, sólo puedo perderlo una vez.
Una vez nada más.
viernes, 8 de junio de 2012
Somos 5
Me encanta que todo se haya solucionado, por el simple hecho de que sin vosotras, sin cada una de vosotras, yo no saldría adelante.
Aunque solo hayan pasado dos años me lo habéis demostrado. Gracias.
domingo, 3 de junio de 2012
Bágoas da morriña
Recipiente da choiva salgada que laia ao chorar.
O mar do interior verdecido e sustento das árbores milenarias.
Amor profesado, no abandono, á Terra.
Sentimento eterno do noso pobo e base das lendas e meigallos.
Disque 'Chove en Santiago'. Disque ' Chove en Galicia'.
O mar do interior verdecido e sustento das árbores milenarias.
Amor profesado, no abandono, á Terra.
Sentimento eterno do noso pobo e base das lendas e meigallos.
Disque 'Chove en Santiago'. Disque ' Chove en Galicia'.
jueves, 24 de mayo de 2012
Ferrol en detalles
Aspirar.
El parque, ese parque con caminos de gravilla y bancos blancos, con árboles altos de un verde y amarillo intenso y de troncos gruesos con profundos surcos, hogar de hormigas. Donde todo huele a fresco y a mar mientras miras al Arsenal.
La calle que le sucede, por la que durante todo el día se mezcla ese olor del parque con la esencia tostada y cálida del café mañanero. Durante años lleva oliendo así esa calle, llueva o haga sol.
Esas piedras mal colocadas y levantadas que conforman una acera tortuosa y entrañable en las que se saltaba sin pisar raya en la infancia.
Espirar.
domingo, 6 de mayo de 2012
Primer domingo de mayo
Hoy es el día en el que todo el mundo está cursi y con los sentimientos hacia su madre a flor de piel. Cómo no, (y a pesar de que este tipo de fechas, junto con los cumpleaños no me afectan demasiado) me toca estar igual que el resto por dentro y con la misma cara de poker por fuera (qué raro) .
Está claro que a papá le tengo unas palabras similares aunque hoy te las dirija y dedique a ti. Siempre has/habéis demostrado que estás/estáis ahí, renunciando a un viaje a Bruselas por esperar los resultados del médico, llamando cuando estoy en Santiago para ver que tal el día o preguntarme que cuándo voy y que las tías quieren que vaya a su casa, mandándome ánimos y a veces cuando soy yo la que vuelvo de casa al piso, víveres de leche y fruta.
Desde pequeñita, en el colegio, celebré mucho este día, como Ale. Siempre nos tocaba cantar a todos en el colegio al lado de la estatua de la virgen (alguna, bastante más puñetera, lo hacía para después chivarse de que su hermana mayor no cantaba alto porque no la quería tanto como ella, cosas que pasan ) En realidad nos emocionábamos mucho con este día porque os daríamos todos los regalos que habíamos hecho en clase, el que recuerdo mejor es la C hecha a punto de cruz. Pero bueno, el caso es que ahora no estoy en el patio del colegio con los demás cantando, ni en clase hacemos los regalos para las madres a punto de cruz, así que eso dio pié a que hiciera esto, ya sabes que hablando voy demasiado rápido y no me expreso como quisiera muchas veces, ummm cantando creo que a ti no te gustaría mucho por eso de que lo hago estupendamente y demás... tampoco te gustaría un regalo comprado, supongo que por la misma razón que a mí. También sabes que las cosas más importantes que han pasado en mi vida o nuestra familia las he desahogado aquí, así que ojo al dato.
La verdad es que últimamente cuando hago mi rutina y mi vida en la otra ciudad me acuerdo bastante de vosotros, de ti especialmente abriendo muchísimo los ojos al hablar y 'sobre-gesticulando ', aunque después cuando venga a casa no esté todo el día disponible y localizable.
Simplemente y para terminar ya, quería darte las gracias por todo, y perdóname por no seguir escribiendo pero es que en media hora o así saldremos a comer fuera para celebrar tu día.
Felicidades, mamá.
Está claro que a papá le tengo unas palabras similares aunque hoy te las dirija y dedique a ti. Siempre has/habéis demostrado que estás/estáis ahí, renunciando a un viaje a Bruselas por esperar los resultados del médico, llamando cuando estoy en Santiago para ver que tal el día o preguntarme que cuándo voy y que las tías quieren que vaya a su casa, mandándome ánimos y a veces cuando soy yo la que vuelvo de casa al piso, víveres de leche y fruta.
Desde pequeñita, en el colegio, celebré mucho este día, como Ale. Siempre nos tocaba cantar a todos en el colegio al lado de la estatua de la virgen (alguna, bastante más puñetera, lo hacía para después chivarse de que su hermana mayor no cantaba alto porque no la quería tanto como ella, cosas que pasan ) En realidad nos emocionábamos mucho con este día porque os daríamos todos los regalos que habíamos hecho en clase, el que recuerdo mejor es la C hecha a punto de cruz. Pero bueno, el caso es que ahora no estoy en el patio del colegio con los demás cantando, ni en clase hacemos los regalos para las madres a punto de cruz, así que eso dio pié a que hiciera esto, ya sabes que hablando voy demasiado rápido y no me expreso como quisiera muchas veces, ummm cantando creo que a ti no te gustaría mucho por eso de que lo hago estupendamente y demás... tampoco te gustaría un regalo comprado, supongo que por la misma razón que a mí. También sabes que las cosas más importantes que han pasado en mi vida o nuestra familia las he desahogado aquí, así que ojo al dato.
La verdad es que últimamente cuando hago mi rutina y mi vida en la otra ciudad me acuerdo bastante de vosotros, de ti especialmente abriendo muchísimo los ojos al hablar y 'sobre-gesticulando ', aunque después cuando venga a casa no esté todo el día disponible y localizable.
Simplemente y para terminar ya, quería darte las gracias por todo, y perdóname por no seguir escribiendo pero es que en media hora o así saldremos a comer fuera para celebrar tu día.
Felicidades, mamá.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

.jpg)



