Seguidores

domingo, 22 de mayo de 2011

Nas ondas do mar, soñei con...

Creo que estoy pasando de ser complejamente rara a ser, simplemente, una friki.
La siguiente recreación pertenece a la entrada de la ría de 'la ciudad con complejo de pueblo' a la que pertenezco y aunque no lo tengo demasiado claro, me parece que se trata del intento de invasión francés en el año 1639. Disfrútenla:



jueves, 19 de mayo de 2011

UF



''Entrou na cafetería, prendeuse naqueles ollos, asombrouse e soubo que atopara algo... Fixo uf e comenzou a..., mirouna outra vez e comenzou a amala, a querela, pensou, e sentou á mesa máis achegada á cafeteira e sentiu..., uf, que comenzaba a...
-Ola -dixo ela-, que queres?
-Quero... macela.
Ao día seguinte entrou á mesma hora e ela seguía alí e sentiu que, uf, que a quería, en serio, pensou.
-Ola -dixo ela-, que queres?
-Quero... tila.
Ao terceiro día continuaba queréndoa e comenzou a imaxinar e a necesitar, ao mesmo tempo, que ela estaba, que ela estivese comenzando a sentir iso tamén, uf.
-Ola, que queres?
-Quero... menta.
Ao cuarto día sentiu que xa non podía máis, que tiña que dicirllo. Teño que dicirllo, pensou, uf.
-Ola, que queres? -dixo ela.
-Quero... te -dixo el.
Ela abriou os ollos preguntando Como? e el dixo outra vez en baixiño Quero... te. E dixo Quero... te ao día seguinte, e Quero te ao seguinte e ao cuarto día tamén dixo Quero te e entón ela díxolle cos ollos Eu tamén.''

('Made in Galiza' Séchu Sende)

.

miércoles, 18 de mayo de 2011

Hoy, a 18 de mayo...

Mañana tengo examen de Economía de la Educación y lo llevo fatal. Quizás os preguntéis por qué estoy en el ordenador en vez de estar estudiando, pues es que además me he puesto algo enferma y me estalla la cabeza.

¿Que es cuento?, pues no amigos, no. Yo creo que es algo que tengo por ahí por el cerebro que se activa en época de exámenes y me obliga a ponerme mal y si me resisto, como suelo hacer ( ?¿? ), hace que llegue a la prueba en cuestión y me quede en blanco o a la hora de ver en lo que he fallado me de cuenta de la cantidad de despistes que he tenido.

Y es que yo soy así, una inútil superdotada. Bueno, lo de superdotada no está probado pero yo me lo noto.
Con lo bonito e interesante que sería tirarme en un campo y pensar en el Universo y su inmensidad y en su lugar tengo que estar estudiando Economía y sus distintos períodos ( Economía liberalista, marxista, neoclasicista, La Gran Depresión, Contrarrevolución Monetarista, Teoría Económica actual... ¡vaya!,¿he dicho yo eso?) y demás cosas interesantísimas que harán que el día de mañana, cuando sea mayor y triste, me convierta en una especie de Batwoman que salve al país de su destrucción empezando por abajo, por la educación de estas nuevas generaciones que están saliendo del horno. Están todos perdidiños perdidiños.

Bueno, os tengo que ir dejando porque se me quema el arroz... vaya, se quemó.

martes, 17 de mayo de 2011

Por favor:

Nada es para siempre y menos todo lo que sabes anticipadamente que tendrá un final pero quizás las cosas no terminan con un 'se acabó' y un 'hasta nunca'. Quizás... no.
Quizás las palabras no llegan para relatar todos esos momentos tal cual aunque puedo prometeros que, si así fuese, sería la mejor historia que jamás nadie hubiese conocido. De verdad.
Podéis sentir envidia de lo infeliz que soy ahora, si queréis, porque tuve mi momento incomparable a nada de lo que hubieseis vivido.
Lo que no os deseo por nada del mundo es que seáis tan estúpidos como yo fui.
Hacedme caso, dejad de pensar.

domingo, 15 de mayo de 2011

He llegado a un punto en el que mi cabeza no puede estar más activa. Por momentos me da la sensación de que me he vuelto loca... pero es imposible, ¿no? aunque,¿ imposible por qué?
Y aquí sigo, aquí seguimos. Vosotros leyéndome y yo desvariando.
Soy completamente incapaz de hacer nada, me da igual todo.
¡Hablemos de lo que te pasa! Dirán algunos.
 Pues amigos, por ahora hablar realmente es una pérdida de tiempo.

viernes, 13 de mayo de 2011

Pues eso.

Qué son de esos días en los que las lágrimas no tienen significado. Son los que menos pero cómo pesan. Cómo pesa esa tristeza perdida en la ausencia de aquellos recuerdos.
Un hueco lleno de tiempo vacío. Vacío y perdido en recordar nada, Nada alimentada de tristeza.
Qué ha sido de esos días en los que era yo y no una sombra que se niega a volver. Un instrumento de cuerda, cuerdas tiesas y silenciosas que vibran sin melodía ni compás. Qué poco sentido tiene escucharlas, escucharme.
Palabras y frases sin sentido, amontonadas y dormidas. Y sólo son las diez pero cómo me gustaría poder cerrar este paréntesis y reescribirme.





martes, 3 de mayo de 2011

Por años la ñoña añora

Hay amistades que un buen día se acaban. Otras se mantienen, quién sabe por cuánto tiempo. Hasta cuándo.
Cuántos finales habrá para un mismo suceso y cuántos comienzos para uno nuevo... Ahora que lo pienso a veces ni siquiera hay final, solo un paréntesis de días, meses o años.
Sin embargo, suene frío o simplemente extraño, lo más importante puede que sea tener a alguien en cada momento de tu vida. No tiene por qué ser la misma persona siempre ni durante mucho tiempo. Eso sí, alguien al que entregar todo. Ser capaz de salir una noche a las cuatro de la madrugada a hacerle compañía o llorar sus penas como si siete veces a ti te pasaran. Reírte de la mayor tontería que se te pase por la cabeza como si fuera la primera vez o incluso pegarle cuatro gritos para que espabile.
Sólo tengo veinte años y en ocasiones añoro. Siento nostalgia por personas que ya no están a mi lado, como todo el mundo. Por momentos las olvido y en algunos casos salvo que haga mucha memoria no soy capaz de recordarlas.
Me pregunto si esa gente añorará, como hago yo hoy, esos momentos en los que charlar hasta las tantas de la madrugada se hacían cortos y llegaban a su fin abriendo un paréntesis, diciendo un 'hasta mañana por la mañana' y cerrando los ojos con inquietud y mil cosas más que decir.
Supongo que esto me lo preguntaré por mucho tiempo y aunque mi vida haya continuado, nunca dejaré de desear haber seguido conociéndoos o por lo menos, volver a encontraros en mi camino.