Seguidores

viernes, 17 de mayo de 2013

A lingua das bágoas

    Pedro é un rapaz calado e con mirada intelixente. Non adoita destacar por nada e polo xeral podes atopalo nun banco sen moverse. Observando.
    Segundo a súa nai Pedro non é moi avispado. Sempre está na nubes e é imposible falar con el.
    Pedro pásase o día só e cando ela o ve dalle a sensación de que chorou. Ela non o comprende, mírao con desesperación e volve as súas tarefas.
    Un día a nai de Pedro, sen moito interese na resposta e sen esperanza en que a houbera, preguntoulle ao seu fillo por que tiña a sensación de que choraba todos os días.
    Pedro tardou en responder pero para o asombro da nai, este comezou a falar:

 ' As bágoas son un conxunto de imaxes e palabras líquidas. Son fermosas aínda que cheas de tristeza, ou ledicia.
    As bágoas son a expresión dun arte temporal. Cando ninguén as ve relucen máis e son máis amargas.
   As bágoas son esas gotiñas de auga salgada e transparente que non todo o mundo sabe apreciar. Pero son, na súa totalidade, a expresión da alma. E cando baixan vertixinosamente polas meixelas e acarician os beizos con triste tenrura, os espectros marchan temerosos da súa luz. Síntome mellor, pois cando bebo as miñas bágoas síntome máis puro, máis vivo.
    Sinto que podo ver todo o que para un ollo normal escápase. Coma se os meus se liberaran dun telón que non os deixaba desfrutar da beleza do seu entorno. Á vez non comprendo se o que ocorre despois é que ese telón se atravesa na miña gorxa silenciándoa coa magnitude deses sentimentos e choro, unha vez máis e con máis paixón, sentíndome un pouco máis ledo que antes mentres descanso no verde da paisaxe. Nadando, berrando e cantando na lingua das miñas bágoas.'

    A súa nai mirouno estrañada e sen mediar palabra, chorou.

martes, 23 de abril de 2013

Un favor que os pido.

Buenos días, tardes y noches a todos una vez más.
Hace un rato que me he inscrito en el II Concurso de Blogs de promoción del español y la cultura en español.
No sé muy bien cómo he llegado a esto porque no lo he meditado en absoluto pero bueno, una vez que me he molestado en abrir el portátil  todo lo que sigue viene 'rodao'.
Vamos a ver, gente de bien, I WANT VOTES, A LOT OF VOTES. PLEASE. Lo pongo en inglés porque en mis estadísticas sale algún ruso (seguramente perdido) y no sé ruso, por cierto: Hola amigo/a.

I Concurso Blogs. El vuelo de la golondrina http://www.concursoblog.es/blog/el_vuelo_de_la_golondrina/5176bed88e777

Me haríais un gran favor votándome porque sólo tengo una cuenta de correo, me da pereza hacer otras e inventarme nombres y por último, hacer trampas está feo. Aunque no te pillen.

De antemano os agradezco que hayáis leído esto. A los que votéis os lo agradezco más y sois mis preferidos.

Un apretón de manos muy formal:

Una golondrina.

domingo, 31 de marzo de 2013

Primavera y lluvia

Entre flores se despide, ya marchita. Entre flores nos despedimos, con el rocío mañanero enredado en las pestañas humedeciendo los recuerdos y la almohada. Entre flores se despide, viene la primavera y se fusiona con ella. Ha escogido la mejor estación para viajar.

sábado, 9 de marzo de 2013

Decían de la costa.


Decían que era improbable que nevase al lado del mar y sin embargo ahora mismo cuesta diferenciar los copos de nieve de la espuma que salpica y se eleva con el viento. Las nubes blancas, hacinadas y aguantando la respiración, se preguntan qué es lo que pasará a continuación. Las olas explotan saladas contra la vasta orilla.

Mientras tanto la Nada teñida de blanco ruge como si fuera la última vez y sopla frío. Con fuerza. Una punzada indescriptible devora vorazmente  los tímpanos y congela la nariz y el pecho. Los sentidos se confunden fusionándose. Los límites no existen cuando una de esas olas estalla al lado de la caja de energía que se aloja en la garganta.

La costa  es ahora de un color claro puro y majestuosamente tranquilo donde los ojos hierven plácidamente. 

miércoles, 6 de marzo de 2013

Y todo

Y qué si cada noche mueres por unas horas y te sumerges en un mundo completamente oscuro y bello. Qué pasa si es igual de bello mirar un atardecer que la imagen que se forma en tus párpados cuando los cierras, cuando lo que sueñas durante la luz se vuelve real en la oscuridad. Qué más da si eres capaz de tocar nubes y agarrar entre el índice y el pulgar los rayos de sol y polvo que entran a través del cristal de la ventana. Qué importa cuando sueñas con la misma pasión ambas muertes y su paso por ellas.

domingo, 3 de marzo de 2013

We can be heroes

Una vez más en el bus. Una vez más todos los estudiantes volvemos a la ciudad y Universidad de piedra. Una vez más, acompañada de Bowie, pudiendo ser héroes. Siempre igual y diferente como si fuese un anticipo de lo que ya vivieron otros antes. 

Y mientras intento grabar esto en mi retina, a riesgo de parecer extraña, pienso que todos estos desconocidos forman ya parte de mi juventud y próximos relatos. Un bus, un destino, setenta personas, cambia la canción y salimos por la vereda de la puerta de atrás.

viernes, 1 de marzo de 2013

Frío

Estás llena de recuerdos.
Sonríes pero recuerdas. Perdonas pero recuerdas. Te metes en la cama y la noche está fría pero recuerdas.
Y es que el frío es bonito cuando revives de nuevo el pasado y por qué lo sientes.
Amargo a la vez, muy amargo.
Y tu escudo sigue en pie al lado de tus payasadas. Porque nunca se te dio bien responder directamente cuando tiemblas de frío. Porque el frío es azul claro y gris, huele como el hielo y sabe como el aire.
Porque lo disfrutas mientras te hace daño y ríes porque duele.
Con el frío viene la luna y su manera de mirarte. Una mirada que refleja luz. Y la observas ladeando la cabeza y soltando vapor por la boca y vuelves a sonreír.
Porque el frío trae recuerdos, porque el frío acuchilla, porque el frío te envuelve y consigue que por un momento seas completamente consciente del lugar que ocupas en el mundo mientras tiritas.