Seguidores
domingo, 17 de octubre de 2010
miércoles, 13 de octubre de 2010
Hacía mucho que no soñaba.
Mucho tiempo pasó desde la última vez que me senté en soledad.
Mucho tiempo desde que las horas no existían, desde que los minutos no pasaban y los segundos caminaban de puntillas por las puntas de mis dedos.
Hacía mucho tiempo que mis ojos no se abrían algo más de lo normal y quedaban fijos al imaginar.
Hacía mucho que no me sentía tan despierta escapando de la realidad.
Mucho tiempo transcurrió desde la última vez que anulaba mis problemas y alegrías y descansaba.
Mucho tiempo en el que transformaba el momento en un tapiz blanco en el que una mancha pasa inadvertida.
En el que recordar nombres era vivir en el pasado.
En el que rezar consistía en agradecer mediante sonrisas cada inspiración que tomaba.
En el que regulaba mi respiración a mi ritmo.
En el que un momento contaba como una semana, un año o un siglo.
Hacía mucho que no dejaba mi inseguridad y juventud a un lado.
Quizás no tanto desde que valoraba la vida que pasaba como si cada minuto fuese el último pero sí desde que la agarraba de esta forma.
Pasé mucho desde que me ví con la necesidad de cerrar los ojos y esperar a que esa oscuridad borrosa se volviera nítida.
Hacía mucho que no soñaba.
sábado, 9 de octubre de 2010
Vamos allá
Seguramente tengas razón y lo que menos necesite sea un 'disgusto' ahora mismo.
Sé cómo lo pasaría.
Sé que no me sentarían bien semanas observando el techo entre cuatro paredes.
Como se suele decir: ''quien no arriesga no gana''aunque hasta ahora he apostado a la ruleta y he ganado.
¿Se acabará mi suerte?
Tarde para volver atrás, queda confiar y preparar el terreno para caer.
Sé cómo lo pasaría.
Sé que no me sentarían bien semanas observando el techo entre cuatro paredes.
Como se suele decir: ''quien no arriesga no gana''aunque hasta ahora he apostado a la ruleta y he ganado.
¿Se acabará mi suerte?
Tarde para volver atrás, queda confiar y preparar el terreno para caer.
lunes, 4 de octubre de 2010
Nunca fue un secreto que me costó encajar.
Puede parecer que no, es decir, me relaciono bien, sé actuar bien en diferentes situaciones, me esfuerzo por hacer agradable mi compañía a la gente, me gusta verlos alegres y desvariar un poco también. Soy bastante risueña y despistada, tengo afán de superación y suelo frustarme con frecuencia.
Pensé que siendo así podría ir convirtiendo ese secreto en recuerdo lejano pero me equivocaba. A veces el fantasma del pasado vuelve y mi carácter infantil sale a la luz. Lamentablemente, ése carácter parece tener cuarenta años y pesa bastante. Se lleva muy bien con mi conciencia y muy mal con mis planes de felicidad.
Así es como mi risa pierde el pulso contra el silencio y mis pensamientos se pierden en mi cabeza.
No me gusta quejarme, no me veo con ese derecho, tampoco con el de lamentarme pero ahora mismo voy dando palos de ciego allá por donde voy. Me siento muy sola, bastante triste y , espero que esto sea motivo de una mofa considerable, me duele la cara al sonreir.
Puede parecer que no, es decir, me relaciono bien, sé actuar bien en diferentes situaciones, me esfuerzo por hacer agradable mi compañía a la gente, me gusta verlos alegres y desvariar un poco también. Soy bastante risueña y despistada, tengo afán de superación y suelo frustarme con frecuencia.
Pensé que siendo así podría ir convirtiendo ese secreto en recuerdo lejano pero me equivocaba. A veces el fantasma del pasado vuelve y mi carácter infantil sale a la luz. Lamentablemente, ése carácter parece tener cuarenta años y pesa bastante. Se lleva muy bien con mi conciencia y muy mal con mis planes de felicidad.
Así es como mi risa pierde el pulso contra el silencio y mis pensamientos se pierden en mi cabeza.
No me gusta quejarme, no me veo con ese derecho, tampoco con el de lamentarme pero ahora mismo voy dando palos de ciego allá por donde voy. Me siento muy sola, bastante triste y , espero que esto sea motivo de una mofa considerable, me duele la cara al sonreir.
sábado, 18 de septiembre de 2010
Mañás de conversas e pedra
Era unha mañá dun sábado calquera en Ano Santo e polas rúas os repiques das campás mesturábanse co eco dos seus pasos entre os soportais.
Non había nin nubes, nin paxáros e intuíase que o Sol estaría polas alturas pero tampouco podería dicir onde.
Este era un deses días dos que ela máis disfrutaba. 'Vai fresco' pensaba e continuaba o seu andar.
De cando en cando cruzábase cunha ou dúas persoas, cousa extraña nesa céntrica rúa, máis sen dúbida agradable.
O silencio paseaba con ela sen molestar aínda que de vez en cando desaparecía sen deixar rastro.
Un cruce seguido dun parón.
Comeza o movemento pola rúa que sube, seica había máis pola que baixa así que armouse de valor e ascendeu mirando as pedras do chan cun sorriso e poucas ganas de pensar no seu destino.
Xa arriba contemplou abraiada que os anos non pasaban pola cidade nin pola xente de aló.
A veciña do lado da froitería falaba das leiras de girasoles cercanas á casa da súa nora coa dependienta,
dúas amigas falaban do lonxe que lles quedaba a facultade e un matrimonio consolidado do caro que lles parecía o arróz.
Tras uns metros, un vello co seu bastón golpeaba as pedras que sobresaían pouco máis do normal mentres carraspeaba e un neno de medio metro coa boca aberta miraba coma un vagabundo tocaba o acordeón asemellando un besugo.
Chama a atención a normalidade do asunto; é máis, os pequenos detalles dunha mañá así vólvense tan especiais que da medo pensar que se nos pase algún.
Non había nin nubes, nin paxáros e intuíase que o Sol estaría polas alturas pero tampouco podería dicir onde.
Este era un deses días dos que ela máis disfrutaba. 'Vai fresco' pensaba e continuaba o seu andar.
De cando en cando cruzábase cunha ou dúas persoas, cousa extraña nesa céntrica rúa, máis sen dúbida agradable.
O silencio paseaba con ela sen molestar aínda que de vez en cando desaparecía sen deixar rastro.
Un cruce seguido dun parón.
Comeza o movemento pola rúa que sube, seica había máis pola que baixa así que armouse de valor e ascendeu mirando as pedras do chan cun sorriso e poucas ganas de pensar no seu destino.
Xa arriba contemplou abraiada que os anos non pasaban pola cidade nin pola xente de aló.
A veciña do lado da froitería falaba das leiras de girasoles cercanas á casa da súa nora coa dependienta,
dúas amigas falaban do lonxe que lles quedaba a facultade e un matrimonio consolidado do caro que lles parecía o arróz.
Tras uns metros, un vello co seu bastón golpeaba as pedras que sobresaían pouco máis do normal mentres carraspeaba e un neno de medio metro coa boca aberta miraba coma un vagabundo tocaba o acordeón asemellando un besugo.
Chama a atención a normalidade do asunto; é máis, os pequenos detalles dunha mañá así vólvense tan especiais que da medo pensar que se nos pase algún.
lunes, 13 de septiembre de 2010
A Alebóndiga.
Cuando una nube se convierte en tormenta, cuando la madura ciruela del ciruelo cae, cuando todo parece torcerse y oscurecerse, y llueve y se embarra la tierra y el ciruelo se agita; la semilla de la ciruela germina.
Así es como me resulta imposible olvidarte.
Así es como noche tras noche, ventisca tras ventisca, aquel recuerdo germina, humedezco los labios y te beso, de nuevo, por primera vez.
Así es como me resulta imposible olvidarte.
Así es como noche tras noche, ventisca tras ventisca, aquel recuerdo germina, humedezco los labios y te beso, de nuevo, por primera vez.
OCO.
O martes comezo de novo.
Comeza unha nova etapa na que retomo a miña misión de crear unha rutina.
¿Se sairá ben? Quen sabe.
Meditei moito estes dous meses, moito. A miña tontería pouco a pouco foiseme esquecendo dando paso a unha especie de madurez (ou algo máis ou menos igual de aburrido) que, se digo a verdade, non me gusta un pelo, e resulta máis pesado se temos en conta que teño un oco.
Teño un oco, unha perforación por enriba do estómago que non ten nada que ver coa miña vida actual pero na que me inflúe máis do que quixera. Teño un oco que non son capaz de chear con nada e faime desesperar.
Teño un oco que cando durmo pechase, aínda que non me permite conciliar o soño.
Teño un oco polo que contínuamente pasa un vento xeado que me axita.
Teño un oco no que as veces meto palla, as veces sorrisos pero que estes saen por detrás.
Aínda que non o pida e asemelle difícil, rogo a Deus porque alguén me axude.
Teño un oco que máis ben é furado e doe coma un puñal.
Comeza unha nova etapa na que retomo a miña misión de crear unha rutina.
¿Se sairá ben? Quen sabe.
Meditei moito estes dous meses, moito. A miña tontería pouco a pouco foiseme esquecendo dando paso a unha especie de madurez (ou algo máis ou menos igual de aburrido) que, se digo a verdade, non me gusta un pelo, e resulta máis pesado se temos en conta que teño un oco.
Teño un oco, unha perforación por enriba do estómago que non ten nada que ver coa miña vida actual pero na que me inflúe máis do que quixera. Teño un oco que non son capaz de chear con nada e faime desesperar.
Teño un oco que cando durmo pechase, aínda que non me permite conciliar o soño.
Teño un oco polo que contínuamente pasa un vento xeado que me axita.
Teño un oco no que as veces meto palla, as veces sorrisos pero que estes saen por detrás.
Aínda que non o pida e asemelle difícil, rogo a Deus porque alguén me axude.
Teño un oco que máis ben é furado e doe coma un puñal.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)