Seguidores

sábado, 18 de septiembre de 2010

Mañás de conversas e pedra

Era unha mañá dun sábado calquera en Ano Santo e polas rúas os repiques das campás mesturábanse co eco dos seus pasos entre os soportais.
Non había nin  nubes, nin paxáros e intuíase que o Sol estaría polas alturas pero tampouco podería dicir onde.
Este era un deses días dos que ela máis disfrutaba. 'Vai fresco' pensaba e continuaba o seu andar.
De cando en cando cruzábase cunha ou dúas persoas, cousa extraña nesa céntrica rúa, máis sen dúbida agradable.
O silencio paseaba con ela sen molestar aínda que de vez en cando desaparecía sen deixar rastro.

Un cruce seguido dun parón.

Comeza o movemento pola rúa que sube, seica había máis pola que baixa así que armouse de valor e ascendeu mirando as pedras do chan cun sorriso e poucas ganas de pensar no seu destino.

Xa arriba contemplou abraiada que os anos non pasaban pola cidade nin pola xente de aló.
A veciña do lado da froitería falaba das leiras de girasoles cercanas á casa da súa nora coa dependienta,
dúas amigas falaban do lonxe que lles quedaba a facultade e un matrimonio consolidado do caro que lles parecía o arróz.
Tras uns metros, un vello co seu bastón golpeaba as pedras que sobresaían pouco máis do normal mentres carraspeaba e un neno de medio metro coa boca aberta miraba coma un vagabundo tocaba o acordeón asemellando un besugo.

Chama a atención a normalidade do asunto; é máis, os pequenos detalles dunha mañá así vólvense tan especiais que da medo pensar que se nos pase algún.

lunes, 13 de septiembre de 2010

A Alebóndiga.

Cuando una nube se convierte en tormenta, cuando la madura ciruela del ciruelo cae, cuando todo parece torcerse y oscurecerse, y llueve y se embarra la tierra y el ciruelo se agita; la semilla de la ciruela germina.
Así es como me resulta imposible olvidarte.
Así es como noche tras noche, ventisca tras ventisca, aquel recuerdo germina, humedezco los labios  y te beso, de nuevo, por primera vez.

OCO.

O martes comezo de novo.
Comeza unha nova etapa na que retomo a miña misión de crear unha rutina.
¿Se sairá ben? Quen sabe.

Meditei moito estes dous meses, moito. A miña tontería pouco a pouco foiseme esquecendo dando paso a unha especie de madurez (ou algo máis ou menos igual de aburrido) que, se digo a verdade, non me gusta un pelo, e resulta máis pesado se temos en conta que teño un oco.

Teño un oco, unha perforación por enriba do estómago que non ten nada que ver coa miña vida actual pero na que me inflúe máis do que quixera. Teño un oco que non son capaz de chear con nada e faime desesperar.
Teño un oco que cando durmo pechase, aínda que non me permite conciliar o soño.
Teño un oco polo que contínuamente pasa un vento xeado que me axita.
Teño un oco no que as veces meto palla, as veces sorrisos pero que estes saen por detrás.
Aínda que non o pida e asemelle difícil, rogo a Deus porque alguén me axude.


Teño un oco que máis ben é furado e doe coma un puñal.

lunes, 30 de agosto de 2010

Así nos lo montamos en Barroso.SEGUNDA PARTE

LA TEMPORADA DEL KIWI.

LLegó un camarero nuevo justo cuando comenzó nuestra adicción por el kiwi.
Era joven, algo menos que nosotras por lo que suscitaba chismorreos en todo el comedor. Podría dar más datos, lo sabíamos todo sobre él.
Le pusimos un mote KIWI
Muchas habladurías trajo. No digo más.

CUANDO LA PUERTA DEL COMEDOR SE ROMPIÓ MISTERIOSAMENTE.
'En el nombre del Padre, del Hijo...' intenté bautizar a Ana, pero se reviró y me tiro su copa de agua por encima JUSTO el día en el que nos sentamos en medio del comedor.
No pude evitar correr detrás de ella mientras usaba la puerta del comedor de escudo.
Empuje con todas mis fuerzas y metí el brazo para 'cosquillearla'. PAM CLAN PLUM.

Descuajeringada la puerta.  PAM PAM PAM, pasos rápidos por la escalera, así suena la huída.

TOMÁS.

Es mi oso de peluche. Sirvió de espada en mis más violentas batallas. Sufrió secuestros, mutilaciones, ahorcamientos y seguro que alguna que otra violación.
Tomás sobrevivió a un fatídico año. Tomás, eres un héroe. Espero que aguantes el próximo.

CONEHONA.

Le dedico unas líneas porque salió del armario. La Conejona, el peluche que Vero, la prima de Ana, le regaló a esta al irse a Compostela resultó no ser....una coneja.
Según la diminuta etiqueta que protaba el peluche...La Conejona es un perro de aguas. El descubrimiento trajo consigo más llantos de tristeza que los que podría haber derramado Colón al descubrir que La India era América.

MEJILLONES.

En lata. Nutrieron a muchas en períodos de enclaustramiento máximo...viendo 'josi jel' o 'Bufas cazavampiros'.
Dejan un olor guapo en la habitación.

LA SORPRESA DE LA GICHA.

La gicha tiene novio al que podríamos llamar Gicho. Un  día el novio quiso darle una sorpresa y recorrió KILÓMETROS Y KILÓMETROS en furgoneta para verla.
Fui cómplice.
Tras la sorpresa al verlo por la ventana salió La Gicha a su encuentro mientras nosotras grabábamos con ansia y poniendo banda sonora al momentazo.
Sí, recurrimos a Disney y su 'BÉSALA' de la Sirenita.

PANTALONES VIAJEROS.

La lavandería y nuestro exceso de movimiento propiciaron la rotura de algunos pantalones.
La Rubia, mientras movía sus turgentes piernas a lo ninja, rajó los rojos.

ALMAS EN PENA.
Una sábana, unas gafas de sol, un tambor, un somprero de gánster y tres subnormales recorrieron tres pisos anunciando la muerte a quienes se encontraban.
Ana: Fantasma.
Bada: Pregonera
Prado: Cadenas

Así nos lo montamos en Barroso.PRIMERA PARTE

MI CUMPLEAÑOS. 17/03/2010

Fue bastante divertido... 'UN COJÓN' ,dijo Ana Díaz,'todos cantaban cumpleañossss feeeeliiizzzz y yo entre lágrimas con el culo tajado decía: cuum...plee.....aaaaaaaaahhhh!....ñosss....
hasta que la médica se dio cuenta y tu saliste corriendo a por el betadine y ellas seguían cantando y la China va y dice: LO FINGE, LO HACE POR LLAMAR LA ATENCIÓN, y yo:¿Sí? ¡PUES MIRA LA SANGRE!
Y me dolía, y luego la Gicha me dice que me hará las curas todos los días y así fue, todos los días antes de ir a clase yo en bragas llamando a su puerta:¿Me curas?'

EL DÍA EN EL QUE LA DE SIEMPRE TUVO UN DESGARRO.
Todo aquel que nos conozca sabrá quién es la de siempre ( como yo escribo me permito el lujo de decir QUE NO SOY YO) Un día, tras ir al servicio 'ladesiempre' volvió con cara de espanto a mi habiación, donde estábamos reunidas. Sí, señores, 'ladsiempre' tuvo un desgarro en su ano y le dolía, no podía caminar.
Dada esta terrible siuación, todas en colaboración nos pusimos en posición, cómo no, hablo de la posición vacile. Y comenzamos a imaginar las causas del desgarro.
Tras nuestras variadas conclusiones y después de observar la pálida cara de 'ladesiempre' por la pérdida de sangre, decidimos que lo mejor sería llamar a 'ildoctore' padre de una de las presentes.
Éste, tras una breve descripción de lo acontecido, decidió recomendar un aplicador con crema que encontraríamos en 'lafarmaciamáscercana'. Allá fuimos tres de nosotras: 'ladesiempre', la samaritana y yo.
Entramos en la farmacia y nos miramos, sí, con algo de verguenza. Dado que a todas nos incomodaba pedir un aplicador de crema para el culo, no nos decidíamos a hacerlo per claro, el dolor pudo con la accidentada por lo que fue ella la que sin más dilación se aproximó al mostrador a por su crema mientras nosotras dos esperabamos algo más atrás.
Cuando llegó la farmacéutica con el susodicho medicamento tuvo una aparición. De verdad.
Así que nos dijo:
'Lo bueno de este aplicador es que podéis compartirlo'
...
...
Lo dijo.  Tuve que irme en ese mismo momento. Tuve que salir de la farmacia. Lo prometo y aún así mi risa era muy sonora.
Volviendo a la residencia estuvimos ofreciéndonos, como buenas amigas y tras nuestro arrepenimiento por la mofa, a curarle el ano con el aplicador, a hacerle las curas, vamos. Todo esto con un único deseo en nuestro interior, que se negara. Y así lo hizo.

4 Mayo 2001 - Ferrol -

 Querida mamá:
hoy  hemos acabado de hacer tu regalo, espero que te guste. Este viernes estoy nerviosa porque pasado mañana es tu día, el día de la madre. Los de cuarto cantaron 'Mis dos mamás', Cris no cantó nada. Como yo te quiero pues lo hice con todo mi corazón. Eres la mejor ¡FELICIDADES MAMÁ! Eres muy buena, besos y abrazos.


____________________________

Tarde o temprano todo sale a la luz.

jueves, 26 de agosto de 2010

Mi vida.

No, no he dejado de escribir aunque no actualice con frecuencia esto.
Realmente me siento basante desganada aunque feliz. Muy feliz.
Ahora mismo en mi vida estoy pasando por una especie de Limbo y realmente ni siquiera soy consciente de lo que me rodea, ni me importa.
Va pasando el tiempo y los recuerdos se van amontonando y aún estando bien casi todo me parece demasiado vanal.
El otro día, tras una interesante conversación que mantuve con una persona muy cercana a mí he abierto los ojos y recapacitado. La realidad es que soy totalmente prescindible, tanto en mi círculo de amigos, como en mi familia o en el mundo.
¿Y sabéis? No lo voy a negar, vosotros también lo sois.
La verdad es que es un alivio, un respiro y me quita un peso de encima.

Esto me trae a la cabeza una frase que mi padre repite con sorna y bastante frecuencia: ' No somos nada'
No, no soy nada, tiene razón. Ni soy ni llegaré a ser nunca.
Es como aceptar que todo se acaba. Si es que algún día comenzó.De una u otra forma desde Alfa hasta Omega voy sola.