Seguidores

martes, 31 de mayo de 2011

Pedagogía Compostela

Sabéis que yo no soy de cosas cursis ni nada de eso…pero bueno, simplemente me gustaría agradeceros que me brindaseis vuestra compañía este año, este año fantástico gracias a vosotros casi completamente.

Que si Coruña, que si Lugo, que si Conferencia sobre Herminio Barreiro, que si escuela improvisada de tartas (Brais ¬¬)…comidas en Monte da Condesa, sorpresas en la Alameda… conversaciones increpantes por tuentichat en Documentación…trabajos ociosos jajjjajajajaj

Yo que sé, muchas cosas chicos. Nunca había acabado tan llena de mierda y barro como cuando fuimos al macrobotellón ni nadie nunca me había intentado matar con un cazo de leche hirviendo,¡ueba!(Brais ¬¬), tampoco nadie me había dejado hablando sola y cantando el himno de la Guardia Civil (tiene su explicación lógica) en Urgencias y se había quedado dormido a mi lado (¡Puga!)

(UN INCISO, mientras escribo estas líneas, Puga está hablándome por el chat y no sé como lo hace que llevo una semana diciendo que no puedo ir a la cena, que no voy…y vamos, que me ha convencido. Que mañana me tenéis ahí, jajajaja que jodía la Puga ajajaja )

Bueno, aunque seamos una clase muy unida, en especial quería mencionaros a vosotros, los que estáis ahí siempre: Brais, Silvia (nuestra salvación), Puguiña, Bu, Nuria…el caso es que no dejáis de sorprenderme, de darme cariño y apoyo y quiero que sepáis que yo estoy aquí para lo mismo, aunque os guarde rencor por llevarme engañada a la residencia de Silvia para darme mi fiesta de NO-CUMPLEAÑOS, malditos.
No sé qué más poner, chicos. Son muchas cosas, tengo muchos recuerdos agolpándose en mi cabeza y la verdad es que lo único que me sale decir ahora mismo es…
- ¡¡CLEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEETUS!!
- ¿¡QUÉ QUIERES BRANDINEEEE!?

Pasad un muy feliz verano, desde mañana… ¡que aquí los revolusionarios que resistimos nos quedamos mes y medio más!

sábado, 28 de mayo de 2011

SEN O POBO NON SODES NADA

- ACAMPADA OBRADOIRO -



As ideas non se desaloxan, nin hoxe NIN NUNCA.

miércoles, 25 de mayo de 2011

Respeto, Amor y límites.

No entiendo por qué aún habiendo asumido que te fuiste, porque te fuiste ya hace mucho, sigo buscándote cada vez que entro en tu casa. Sigue siendo tu casa.
Sabes, el otro día estuve pensando, raro en mí ¿no? No te puedes imaginar lo loco que está el mundo ahora, las personas parece que empiezan a despertar y no puedo evitar pensar y divagar conmigo misma sobre lo que opinarías al respecto. He pensado en crearme un amigo imaginario para poder hablar con alguien que me entienda y que no sea egoísta. Hay mucho egoísta por ahí suelto, de esos que criticarían nuestra manera de vida sin contemplaciones dándonos mil soluciones a problemas inexistentes y que aún así no nos quedaría otro remedio que escuchar.
Estoy viendo muchas cosas y conociendo sin haber conocido a muchas personas, personas como tú, buenas.
No entiendo por qué aún existiendo este tipo de personas, valiosas al fin y al cabo, se les silencia de esa forma. No entiendo cómo algo bueno puede ser desvirtuado en el momento menos sospechado de la forma más insospechada.
 Tú tenías algo increíble; a parte de ser como eras tenías el don de hacerte oír y no sólo eso, cada vez que abrías la boca la gente de tu alrededor aplaudía, nadie podía contigo, todo parecía tan fácil cuando eras tú quien lo llevaba a cabo...
Y yo me pregunto ¿ cómo lo hacías? Todo era mejor cuando estabas aquí, nada podía tocarnos, ni a Ale, ni a mi madre, ni a las tías y el tío,ni a mí. Eramos intocables y felices.
Aún así hemos ido saliendo al paso, diría que sin ti pero has estado presente en cada zancada. Estamos muy unidos todos, me gustaría que pudieras ver cuánto. He de reconocer que yo a veces hago cosas extrañas, idas de la cabeza de esas que ya me daban desde pequeña y que sólo sirven para pasar un buen rato de bromas luego, todos juntos. También sigo deprimiéndome por cosas que tú bien sabías sin necesidad de que yo dijera nada, secretos que siguen siéndolo y que tal y como veo las cosas se irán conmigo a la tumba. 
Sería maravilloso que volvieras... pensándolo mejor más bien sería un Milagro (sí estoy sonriendo con tan sólo imaginarlo).
Cambiando un poco de tema, el viernes Ale se graduó. Al parecer lo pasó muy bien y deberías saber que se ha teñido el pelo de pelirrojo con henna, sí cosas suyas.
El sábado fue la comunión de tus nietos pequeños, no te puedes imaginar lo grandes que están. El mayor es muy buen orador, y con tan sólo nueve años ya es capaz de captar la atención de la gente con su cuidada pronunciación. El pequeño es muy pillo, yo lo llamo Paul Mccartney porque sinceramente, las greñas que lleva no son normales... aún así sigue estando muy guapo y es muy cariñoso. Por cierto, vino tu hermana. En cuanto la vi me dio un vuelco al corazón, era como si hubieras aparecido tú entre la multitud, esta vez con bastón pero una sonrisa de oreja a oreja. Tuvimos cena familiar y discutimos en el cuarto de estar,como siempre hacemos, sobretodo de política y como siempre yo le llevaba la contraria a todos aunque esta vez el 'tio Ricardo' estuvo apoyándome. Sentí que retrocedía tres años en mi vida y no podía parar de hablar de la emoción.
Tus otras nietas hace mucho que no las veo, desde Navidad, pero gracias a ellas tu ausencia se nota un poquito menos. Son geniales y muy inteligentes, la verdad es que prometen mucho. Ya se les ve en los ojos, son grandes, como los tuyos.
Los echo de menos a todos, echo de menos bromear con ellos como contigo aunque contigo es diferente, tú te me atragantas un poco en la garganta haciéndote un nudo que me vuelve eléctrica. Creo que mi actual malestar lo curaría poder darte la mano como cuando veíamos la televisión y me quedaba viendo las manchas que tenías en ella. También echo de menos cuando te cardabas el pelo o me contabas tus historias.
Desde que no estás intento ser mejor persona, eres algo así como mi Meta. Y dirás, ¡no digas majaderías!, claro que no las digo, abuela. Te tengo tan presente siempre y me da tanto miedo desviarme de ese camino que me marcabas cuando estabas aquí... 
Hay muchas preguntas que me quedaron por hacerte, ya sabes que soy muy curiosa en ciertos aspectos. Son preguntas que únicamente tú puedes contestar o por lo menos eres la única a la que no se me ocurriría rebatirle una respuesta.
 Debe ser porque te Respeto y te quiero. Ambas cosas sin límite.


Qué pasa man.

Parece que las cosas comienzan a mejorar, sé que vosotros no os alegraréis pero yo sí.
Aunque (siempre hay un aunque) tengo odio dentro.
Realmente no sé si es odio porque nunca lo había sentido pero es algo que me enfurece y hace que me lata más rápido el corazón a la par que me agobia, me dan ganas de destruir el mundo y demases (no tiene nada que ver con los exámenes, esta vez no).
No sé hacia quién o qué dirigirlo así que simplemente os recomiendo que esteis con los ojos bien abiertos.

Saludos, espero que también hayáis tenido un buen día.

domingo, 22 de mayo de 2011

Nas ondas do mar, soñei con...

Creo que estoy pasando de ser complejamente rara a ser, simplemente, una friki.
La siguiente recreación pertenece a la entrada de la ría de 'la ciudad con complejo de pueblo' a la que pertenezco y aunque no lo tengo demasiado claro, me parece que se trata del intento de invasión francés en el año 1639. Disfrútenla:



jueves, 19 de mayo de 2011

UF



''Entrou na cafetería, prendeuse naqueles ollos, asombrouse e soubo que atopara algo... Fixo uf e comenzou a..., mirouna outra vez e comenzou a amala, a querela, pensou, e sentou á mesa máis achegada á cafeteira e sentiu..., uf, que comenzaba a...
-Ola -dixo ela-, que queres?
-Quero... macela.
Ao día seguinte entrou á mesma hora e ela seguía alí e sentiu que, uf, que a quería, en serio, pensou.
-Ola -dixo ela-, que queres?
-Quero... tila.
Ao terceiro día continuaba queréndoa e comenzou a imaxinar e a necesitar, ao mesmo tempo, que ela estaba, que ela estivese comenzando a sentir iso tamén, uf.
-Ola, que queres?
-Quero... menta.
Ao cuarto día sentiu que xa non podía máis, que tiña que dicirllo. Teño que dicirllo, pensou, uf.
-Ola, que queres? -dixo ela.
-Quero... te -dixo el.
Ela abriou os ollos preguntando Como? e el dixo outra vez en baixiño Quero... te. E dixo Quero... te ao día seguinte, e Quero te ao seguinte e ao cuarto día tamén dixo Quero te e entón ela díxolle cos ollos Eu tamén.''

('Made in Galiza' Séchu Sende)

.

miércoles, 18 de mayo de 2011

Hoy, a 18 de mayo...

Mañana tengo examen de Economía de la Educación y lo llevo fatal. Quizás os preguntéis por qué estoy en el ordenador en vez de estar estudiando, pues es que además me he puesto algo enferma y me estalla la cabeza.

¿Que es cuento?, pues no amigos, no. Yo creo que es algo que tengo por ahí por el cerebro que se activa en época de exámenes y me obliga a ponerme mal y si me resisto, como suelo hacer ( ?¿? ), hace que llegue a la prueba en cuestión y me quede en blanco o a la hora de ver en lo que he fallado me de cuenta de la cantidad de despistes que he tenido.

Y es que yo soy así, una inútil superdotada. Bueno, lo de superdotada no está probado pero yo me lo noto.
Con lo bonito e interesante que sería tirarme en un campo y pensar en el Universo y su inmensidad y en su lugar tengo que estar estudiando Economía y sus distintos períodos ( Economía liberalista, marxista, neoclasicista, La Gran Depresión, Contrarrevolución Monetarista, Teoría Económica actual... ¡vaya!,¿he dicho yo eso?) y demás cosas interesantísimas que harán que el día de mañana, cuando sea mayor y triste, me convierta en una especie de Batwoman que salve al país de su destrucción empezando por abajo, por la educación de estas nuevas generaciones que están saliendo del horno. Están todos perdidiños perdidiños.

Bueno, os tengo que ir dejando porque se me quema el arroz... vaya, se quemó.